فايده دوم : اطمينان نفس حب ذات و علاقه به وجود در فطرت هر شخص موجود مىباشد و هر فرد به عمر و بقاء خود شديداً محبت دارد و لذا ياد مرگ و خطر نيستى و رفتن در زير خاك و آرميدن در لحد گور ، آرامش فكرى را بر هم مىزند و هميشه انسان را متأثر و مغموم نگه مىدارد . روتمند و متغنم از اين كه روزى دستش از آن همه نعمت‌ها و لذائذ مادى كوتاه مىشود محزون مىشود حافظ مىگويد : مرا در منزل جانان چه امن و عيش چون هر دم * جرس فرياد مىدارد كه در بنديد محمل‌ها فقير از اين كه عمر او در تنگدستى و ذلت مىگذرد و در عيش و نوش نيست دلگير است و اين تأثر و غم و حزن و اندوه گاهى چنان به حد اعلاى خود مىرسد كه عده‌اى به خودكشى دست مىزنند و در همين غرب متمدن كه دين ندارد خودكشى به پيمودن معراج خود است . ولى ديندار از حلقه اين مصيبت خارج است ، در تمام حالات اطمينان قلبى دارد فكرش آرام است . زيرا كه مرگ به نظر او بر هم خوردن زندگى و پايان حيات نيست ، بلكه انتقال از يك سراى تنگ به يك آرامگاه وسيع است .